انسان  موجودی است که می آموزد و می آزماید و انتخاب می کند و تصمیم می گیرد و  آمیخته ای از این آموخته ها و آزموده ها و انتخاب هاست و در این مسیر است  که مهارت کسب می کند و تجربه می اندوزد.
چون دانش به انسان آگاهی می دهد  و تمرین وتکرار به او مهارت می دهد و پیاده سازی و اجرا و اصلاح آن به  انسان تجربه و شایستگی می بخشد.و بنابراین تلاش می کند از آنچه که هست به  آنچه که می خواهد باشد برسد و این فاصله بودن و شدن و این شکاف را کم کند .  البته تمام این ها مستلزم آگاهی و دانایی است و همانگونه که اشاره شد دانش  است که آگاهی می بخشد. زیرا  اگر درگیر بحران نادانی باشد و( باشیم) قطعاً  و به یقین متوجه این فاصله و شکاف نخواهد شدو(نخواهیم شد)و دچار روزمرگی و  باری به هرجهت خواهد شد. دانایی بزرگترین و بالاترین امتیاز انسان است( به  شرط آن که از آن استفاده نماید) زیرا
توانا بود هر که دانا بود
زمانی  که به مرحله دانایی رسید می تواند روی توانایی خود و توانمندسازی خود کار  کند و نقاط ضعف خود را برطرف و آن ها را اصلاح نمایدو پیش شرط و لازمه آن  پذیرش آن چیزی است که نسبت به آن دانا شده است.